เพื่อน
เคยมีคนคนหนึ่งเล่าเรื่องที่ดีมากๆให้เราฟัง
มันเป็นเรื่องที่ทำให้เรานั้นเข้าใจคำว่า "เพื่อน" มากขึ้น
และเราก็คิดว่ามันจะเป็นเรื่องที่มีคุณค่าสำหรับทุกๆคน
เป็นเรื่องราวที่กล่าวถึงเพื่อนสองคนที่เดินทางอยู่กลางทะเลทราย
ณ ช่วงเวลาหนึ่งของการเดินทาง ทั้งสองเกิดข้อโต้แย้งกัน
หนึ่งในสองคนนั้นได้ตบหน้าของอีกฝ่ายหนึ่ง
ชายผู้ที่ถูกตบหน้า เกิดความเจ็บปวดทั้งกายใจ แต่เขาไม่ได้กล่าวคำพูดใด ๆเลย
เพียงแต่เขียนระบายไว้บนพื้นทรายว่า
วันนี้...ผมโดนเพื่อนรักของผมตบหน้า
เขาทั้งสองยังคงเดินทางต่อไป
กระทั่งพบสถานที่พักพิง โอเอซิสกลางทะเลทราย
ทั้งสองตกลงจะอาบน้ำชำระร่างกาย
ชายผู้ที่ถูกเพื่อนตบหน้าเกิดเหตุจมน้ำ
และชายผู้ตบหน้าเขาก็เป็นผู้ช่วยชีวิตเขา
เมื่อเขาผ่านพ้นช่วงนาทีวิกฤตนั้น เขาได้เขียนระบายไว้บนก้อนหินว่า
วันนี้ เพื่อนรักของผมได้ช่วยชีวิตผมไว้
ชายผู้ที่ตบหน้าเพื่อนและช่วยชีวิตเพื่อนจึงเอ่ยถาม
"ทำไม เมื่อตอนที่ผมทำร้ายคุณ คุณเขียนระบายลงบนพื้นทราย
แล้วตอนนี้คุณกลับเขียนระบายบนก้อนหิน?"
ชายผู้นั้นตอบด้วยรอยยิ้มว่า
เมื่อเพื่อนทำร้ายเรา
เราควรระบายความเจ็บปวดนั้นลงบนพื้นทราย
ที่ซึ่ง การให้อภัยจะค่อย ๆ ลบเลือนความเจ็บปวดนั้นให้สูญสิ้นไป
และเมื่อมีสิ่งดี ๆ เข้ามาในชีวิต
เราควรจะจารึกสิ่งเหล่านั้นไว้บนแผ่นหินของหัวใจ
ที่ซึ่งไม่มีวันจะลบเลือน
จงเรียนรู้ที่จะเขียนระบายสิ่งที่ไม่ดีต่อเราลงบนพื้นทราย
ชีวิตของเราแต่ละวันนั้น มีเรื่องราวต่างๆผ่านเข้ามามากมาย
อยู่ที่ว่า...เราเลือกที่จะจดจำมันหรือเปล่า....
